مثل باران، مثل بودن

از پسِِ پنجاهی و اندی ز عمر                    

نعره بر می آیدم از هر رگی

کاش بودم باز دور از هر کسی

چادری و گوسفندی و سگی

کاش می شد چنان کرد که نیما آرزو داشت! روزگار غریبی ست نازنین!

می خواهم اگر شد ، نفسی تازه کنم.خسته ام..... خیلی خسته ام.

تا وقتی دیگر.....

                                  به پرندگان معصوم نگاه کن و احساست را بنویس. خب؟

او يادآوری كرد: طبق آخرین آمار موجود اهواز دارای 52 سالن نمایش می‌باشد که چراغ اکثر این سالن‌ها خاموش است. سالن‌های یاد شده شامل سالن موسسات و سازمان‌های مختلف می‌باشد. با توجه به وظایف مدیریت که همانا برنامه‌ریزی، سازماندهی، انگیزش و کنترل می‌باشد همه این موارد برمی‌گردد به نبود مدیریت صحیح متولیان امر که یا به هنر تئاتر اهمیتی نمی‌دهند یا برایشان مهم نیست که تئاتری اجرا بشود یا نه. با همه اين اوصاف مراسم مذکور برگزار شد. بنابراین سپاسگزار می‌شوم یک نفر بیاید و روز جهانی تئاتر را برایم معنا کند و بگوید هدف از برگزاری این مراسم چه بوده است؟

درین سرای بی کسی ، کسی به در نمی زند
 به دشت پر ملال ما ، پرنده پر نمی زند
 یکی ز شب گرفتگان ، چراغ بر نمی کند
 کسی به کوچه سار شب ، در سحر نمی زند
نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار
دریغ کز شبی چنین ، سپیده سر نمی زند
گذر گهی ست پر ستم که اندر او به غیر غم
 یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند
 دل خراب من دگر خراب تر نمی شود
 که خنجر غمت ازین خراب تر نمی زند
چه چشم پاسخ است ازین دریچه های بسته ات ؟
برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند
 نه سایه دارم و نه بر ، بیفکنندم و سزاست
 اگر نه بر درخت تر ، کسی تبر نمی زند

                                                "هوشنگ ابتهاج "

بدون تو

 حتی

باران هم ، بوی تشنگی می دهد

تا وقتی دیگر

و بهانه ای دیگر

                      بدرود

 سروده ای با الهام از یک احساس باران زا

باید می آمدم

ساعت پنج بامداد

در حوالیِ آسمانِ دلم

آنجا که سهراب

                   " خانه ی دوست کجاست " را نجوا می کرد

تا وقتی عطرِ باران پیچید

در پسِ درنگی کوتاه

                         بیایی

تا بوی بابونه و ختمی

بپیچد در سرای بی کسی

تو می آیی و باران

تو می رسی و امید

تو می خوانی و شبنم

و من ، کاسه آبی

                 پشتِ سرِ سکوت می ریزم

می بینی که آمدم

درست در ساعت پنج بامداد

                                                             نعمت نعمتی

نگاه معصوم آهو را

نذر تو می کنم

و شوق پرنده ی عاطفه  را

 به ضريح دستانت گره می زنم

کبوتر عافیت در هواي آن است

 که در دنجِ دل تو

                   لانه بسازد

                                            نعمت نعمتی

در انتهاي مهرباني نيلوفر و شقايق
از آسمان جاری می شوی
و خود را برشیشه ی پنجره می کوبی

پنجره را می گشایم
دستهایم را به سویت دراز می کنم
روی دستانم

آرام می نشینی
مثل یک پرنده ی جلد

آرام می گیرم

باش تا لحظه ها  را با هم بنوشیم
باش تا پرواز را باور کنیم

در قطره قطره هاي بودن

 بشارت بي تابي مي دهي

بگذار در رؤياهايمان
تنهايي هايمان را با هم قسمت كنيم

بگذار پس كوچه هاي دلواپسي ها

ودلتنگي ها را پشت سر گذاريم

از بي نشان ، نشان ِ چه مي جويي
تو که  تمامي گلهاي باغ را
در خاطره ي گل ها تكرار می کنی؟

باش تا لحظه ها را با هم بنوشیم

                                              خب؟

                                                                    نعمت نعمتی

گفتی :"دستهایم را به باران سپردم

           و همچون گنجشککی

          بال آرزوهایم خیس شد".

آینه در آینه

و من  در تمنای نازِ باران بودم
 تا شوريده سرِ لولي وش

 سمفوني ِ دلنواز باران بنوازد

آهسته بيا
پنجره ی پاییز را باز گذاشته ام

      تا تبسم ،تك نوازي كند

و زیرِ گستره ي سایه بانِ سحر

    كنسرتي از رنگین کمان به پا كنيم

                                                                          نعمت نعمتی

تنهایی بزرگ را کبوتر می شناسد

که آرزویش تپش دل است

                در فضایی بیرون از قفس

و پر کشیدن زیر باران

                 مثل آن زمان که می گفتیم

                                                آن مرد در باران آمد

مثل سهراب که پشت هیچستان بود

                                     و "به سراغ من اگر می آیید" را جار می زد

اگر کسی را یافتید

که نرم و آهسته آمدن را

می تواند هجی کند

نشانی اش را به پرندگان مهاجر بدهید

                                     که عطش یک جرعه باران دارند

                                                                                      خب؟

خارم ولی گلاب ز من می توان گرفت

از بس که بوی همدمی گل گرفته ام

هیچ حرفی ندارم که بگویم

هیچ حرفی نداری که بگویی

وقتی بی هیچ دیداری

از لا به لای سیم های به هم پیچیده

به صدای نفس هامان گوش می کنیم

کافی ست به ثانیه های سکوت دقیق شویم

به لحظه های جاری سکوت

نفس در نفس که می پیچد

لایه های پنهان ذهن را می شود خواند

می شود دید

می شود حس کرد

بوی تازگی را می شود فهمید

صمیمیت را می توان باور کرد

نگاه را می توان به نگاه پیوند زد

زیر باران راه رفتن را می شود تصویر کرد

بیا هیچ حرفی نزنیم

                               خب؟

و تغییر ، تدبیر انسان های عالی

با آرزوی تغییرات عالی در زندگی ات

سال نو ، پیشاپیش مبارک!

نکته

وقتی تنهاییم ، دنبال دوست می گردیم

پیدایش که کردیم  ، دنبال عیب هایش می گردیم

وقتی که از دستش دادیم

در تنهایی ، دنبال خاطراتش می گردیم

مراقب قلب ها باشیم

هیچ چیز آسان تر از قلب ، نمی شکند

                                              "ژان پل سارتر"

مجموعه داستان "مثل باران، مثل بودن" نعمت نعمتی به چاپ سوم می‌رسد.

 به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) از خوزستان قرار است چاپ سوم این مجموعه داستان به زودی وارد بازار کتاب شود.

 "مثل باران، مثل بودن" در سال 87 از سوی انتشارات سخن گستر چاپ شد و در سال 88 با مقدمه‌ای از صفدر تقی‌زاده به چاپ دوم رسید.

 برخی از داستان‌های این مجموعه تاکنون برگزیده جشنواره‌های مختلف ادبی کشور از جمله جایزه ادبی صادق هدایت در سال 81 و چاپ داستان "سمبو" از آن مجموعه در کتاب "یاد هدایت 82" به کوشش جهانگیر هدایت شده است.

داستان "گوژپشت" از این مجموعه داستان برگزیده پنجمین جایزه ادبی اصفهان در سال 86 شده است و داستان "دو کبوتر زیر باران" آن برنده لوح سپاس و تندیس جشنواره داستان نفت آبادان؛ یادواره نجف دریا بندری در سال 87 شده است.

 داستان "بی‌قرار" این مجموعه نیز برنده لوح تقدیر ویژه هیات داوران اولین جایزه ادبی "ایلام راوی" شده است.

 داستان‌های "درس بزرگ" و "دو کبوتر زیر باران" مجموعه داستان "مثل باران، مثل بودن" نیز در اسفند 89 به مرحله دوم داوری جشنواره کشوری ادبی مهر راه یافته‌اند.

 گفتنی است تاكنون از نعمت نعمتی علاوه بر مجموعه داستان "مثل باران، مثل بودن" مجموعه داستان "سال هزار و سیصد و هیچ" در سال 89 منتشر شده است.

 این داستان‌نویس مجموعه داستان "بوی سرد کافور" را نيز آماده چاپ دارد.

اصل مطلب را در ایسنا از این لینک بخوانید.

وقتی برای عید کوزه سبز می کنی

                      یادت باشد که کبوتران عاشق

                                      در انتظار سبز شدن کوزه ی معصومیت هستند

و من که در سینه ام

قلب یک کبوتر می تپد

هر سال

     و همه سال

                 و امسال

                        برای کبوتران بی بال

                                     برای کبوتران بی پر

                                                      سال تحویل را

                                                                با بغضی مزمن آغاز می کنم

                                                                                     نعمت نعمتی

سایه بان

دل تکانی

این بار در زیر سایه بان  از چای خبری نیست.ولی باران داریم. یک پیاله باران برای جلای روح.یک پیاله باران ، برای زدودن گرد و غباری که یک سال بر دلمان نشسته . یک پیاله باران ، برای به خود آمدن و کمی با خویشتن خویش خلوت کردن . یک پیاله باران ، برای اینکه وقتی به خویشتن خویش رفتیم از خود بپرسیم:

 آخرین باری که از ته دل خندیدم ، کی بود؟ آخرین باری که دلی را شاد کردم ، کی بود؟آخرین باری که به آسمان نگاه کردم، کی بود؟ آخرین باری که از ته دل گریه کردم ، کی بود؟و آخرین باری که با خودِ واقعی ام برخورد کردم کی بود؟

اشتباه نکن دوست خوبم.سایه بان ، همان سایه بان است ، تخت چوبی همان تخت چوبی ، زیلویی که روی آن پهن شده ، همان زیلوست و کتری دود زده و قوری هم ،همان.هیچ چیز عوض نشده و ظاهرا قرار هم نیست عوض شود.به جای خانه تکانی اما ، من یکی می خواهم با اجازه ی شما ، دل تکانی کنم.

می خواهم آن قدر دلم را بتکانم تا غبار خانه ی همسایه و غبار همه ی آن هایی که خواسته و نا خواسته بر دلم پاشیدند را پاک کنم.چرا؟ چون دارد زمین و هرچه در آن است ، تغییر می کند.مگر من چه چیزم از زمین کمتر است که در خود ، تغییری به وجود نیاورم؟ سال پیر و عصا به دست ، دارد می رود و سال جدید می خواهد بیاید.با عمو نوروزش؟ نمی دانم.اصلا نمی دانم عمو نوروزی هست که بیاید یا در کنجی کز کرده و با غباری بر دل و جانش ، با خود زمزمه ی سالیان دور را دارد.عمو نوروز هم اگر نباشد ، غمی نیست. مهم این است که در اندیشه مان ، عمو نوروزی داشته باشیم که رسالتش صلح است و دوستی و عشق.عمو نوروزی که می خندد و دوست نمی دارد گرد و غبار غم بر دلمان خانه کند.عمو نوروزی که می گوید" چرا دلی که می تواند دوست بدارد کینه ورزد و سینه ای که می تواند تکیه گاه الفتی باشد ، دشمنی در خود نهان دارد؟

حالا بیا با هم ، یک پیاله باران بخوریم و دعای " تغییر " بخوانیم. تغییر برای دور ریختن هر چیزی که بد است  و هرچه خوبی  ست را  جایگزین آن کردن و تغییر مهربانی به جای دشمنی . آفرین دوست خوبم! حالا بفرما یک پیاله باران و بگو آمین! خب؟

                                                                                                                 نعمت نعمتی

ناهار دعوتی

به یک پیاله باران

یادم آمد که گفتی:" قرارمان فصل انگور "

اما من می خواهم  بگویم

قرارمان ، فصل باران

 تو

             بی چتر بیا

من

             بی چتر می آیم

زیر باران

        همراه باران

                         در باران

                                   با یک پیاله باران

درست مثل باران

                   مثل بودن

                                           خب؟

                                                                                               نعمت نعمتی

هرچه ماندم که نیامدی

هرچه ماندم که که پیامی از تو نرسید

بیرون از  من چیزی ست

که می خواهد احساس مرا بجود

وحنجره ام را با خود ش ببرد

و سکوت نیز دعوتنامه ای می فرستد

برای ضیافت در پستوی تنهایی

سایه بان را دارم اما

که مرا دور می کند از هرچه رخوت است و خلسه

هرکس نداند

تو که می دانی  

                 دل کبوتری ام ، شوق پرواز دارد

بیا تا در زیر سایه بان

لیلی را با قبیله ی مجنون آشتی دهیم

و میلاد صداقت را  جشن بگیریم

این جا در آیینه ی زمان

گنجشکان عاشق 

پرواز را دوست می دارند

یك داستان‌نویس گفت: کتاب اولی‌ها آن‌ گونه که باید به موضوع کیفی بودن داستان و پردازش پیرنگ، خلاقیت و مخاطب‌شناسی توجهی نشان نداده‌اند.

اصل مطلب را در ایسنا از  اینجا بخوانید.

ستاره را به چشمان کبوتر بخشیدی

و کبوتر را به دلتنگیِ ابر

باران اگر بارید

به کلبه ام بیا

تو که می دانی چقدر حرف دارم که بگویم

من که می دانم چقدر حرف داری که بگویی

پس بیا تا در حضور آینه

                                                 سخاوت را برای هم هجی کنیم

                    خب؟

         نعمت نعمتی                                                                 

مشکل اساسی فيلم «نارنجی پوش» از نظر نعمت نعمتی فرهنگي و هنري  6/12/1390  10:36:42 9012-4780-5 كد خبر RSS :: پرینت

نعمت نعمتی گفت: امسال نيز سی‌امین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر در اهواز، آبادان و دزفول برگزار شد و من هم به عنوان منتقد در کنار دیگر دوستان فیلم‌ها را تماشا کردم و به نقد و بررسی آن‌ها پرداختم.

اين منتقد و داستان‌نويس به خبرنگار ايسنا در خوزستان گفت: یکی از این فیلم‌ها از  آنِ یکی از شخصیت‌های نام‌آور سینمای ایران بود؛ کارگردانی که در سال 1348 فیلم به یاد ماندنی "گاو" را ساخت. داریوش مهرجویی را می‌گویم که در این جشنواره با فیلم "نارنجی پوش" آمده بود. آن چه از دیدن این فیلم نصیب‌ام شد بغضی بود که هنوز در گلویم جا خوش کرده و آرزو می‌کنم زودتر این بغض بترکد تا آرام شوم.

اصل مطلب را در ایسنا از این لینک بخوانید:

http://khouzestan.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=23158

در جمعه ی سنگین

بوی تشویش

                       دوید زیر پوست دلم

و مثل کبوتر، تپید

                                  درست مثل وقتی که سار از درخت پرید

پیش از آن که بپرسم

                     کجا بودی تا حالا

                                هوای اتاق پر شد از بوی دلواپسی

در پستوی خیال

 قاصدک ،  پیام تو را  آورد

                      که به میهمانی معصومیت رفته ای

خوش به حال روزگار

که شبنم پگاه بر گل سرخ

باز تابی ست از آزرم تو

می بینی که بارش  باران

                   وقوع زیبایی را جار می زند

                                       هنگامی که ناودان دلم

                                                              سبو کش نگاه معصوم توست

راستی ، برای باد و باران و آینه

                         می گویی که کجا بودی تا حالا؟

                                                                       می گویی؟

                                                                                                      نعمت نعمتی

امروز دانستم

مرزی میان من و تو نیست

خودم شاید خبر نداشته ام

شاید  هم خودمان خبر نداشته ایم

 روزگاری

چهار شنبه ها

روز خوشبختی بود

روز قرعه کشی بخت آزمایی

روزی که برنده ها

خوشبخت می شدند

و من از آن زمان تا اکنون

منتظر خوشبختی ام

باز هم منتظر خوشبختی می مانم

اما قرعه کشی بخت آزمایی

سال هاست انجام نمی شود

فقط می دانم خوشبختی من

پاییز که شد می آید

کاش جنس دلتنگی مرا می دانستی!

کاش می دانستی

                    شرط بندی با بخت آزمایی تفاوت دارد!

بگذار پیشتر از آنکه بغض مرا ببلعد

بگویم

               ترا به جان تمام کبوتران معصوم

                                                       سخن بگو

یک اعتراف هم می کنم

                      یک اعتراف عریان

                                         که من برای همیشه

                                                                همیشه و همیشه

                                                                                             تو را برنده می دانم

حالا اگر صدای بغضم را می شنوی

                                سخن بگو

                                                   خب؟

                                                                                          نعمت نعمتی

چگونگی پرداختن به داستانی که لایه‎های روانشناختی انسان را متجلی سازد، بستگی به نوع نگاه داستان‎نویس دارد و بر می‎گردد به شناخت وی از پیرامون خود.آنانی که با تفکر خلاق، مبادرت به این مهم می‎نمایند، شاخصه‎هایی را در داستان خود در نظر می‎گیرند که در همان نگاه اول می‎توان متوجه توانمندی قلمشان شد.

گفته شده است که «داستان، بيشتر از آن‏كه بيان دقيق واقعيت براى تأثيرگذاردن بر عقل باشد، به آفرينش فضايى تخيلى براى انگيزش حس خواننده تأكيد دارد. تصور اصلى همه‎ی داستان‏ها اين است كه برای خواننده، امكان چنین حسی را فراهم نمایند». رمان «از پائولو کوئلیو متنفرم!» نخستین اثر حمید رضا امیدی سرور  با قلمی روان، چنین فضا و حسی را  برای خواننده فراهم ساخته و بیش از آن که خود را گرفتار فرم نماید، تلاش کرده از طریق انتقال مفاهیم، دریچه‎های بسته‎ی  تو در تو  را برای مخاطبان خود باز کند.

این درست که طرح و پیرنگ رمان يا عللى كه شخصيت‎ها را درگير سلسله‏ اى از حوادث مى‏ كند، جدا از داستان است و عين داستان نيست، اما نکته‎ی قابل تامل این است که آفرینش چنین فضایی، صرفا  از روی فرمول کلیشه‎ای «پیرنگ» داستان امکان پذیر نیست. به بیانی دیگر، هیچ کس با دانستن این گونه تعاریف، نمی تواند نویسنده شود. مهم  به کارگیری زبانی مناسب و لحنی قاعده‎مند در داستان است و همچنین بهره‎گیری از دایره‎ی واژگانی که بتوانی با خلق  فضایی درخور با مخاطب، ارتباط برقرار کنی. نویسنده ی رمان «از پائولو کوئلیو متنفرم!» ، در ایجاد چنین ارتباطی موفق عمل کرده است.

به دعوت انجمن سینمای جوانان اهواز به عنوان منتقد فیلم های "سی امین جشنواره ی بین المللی فیلم فجر" به اتفاق سایر منتقدان عزیز به بحث و بر رسی فیلم ها می پردازیم.این برنامه تا 30 بهمن ماه سال جاری ادامه خواهد داشت.فعلا این خبر را داشته باشید که تاکنون فیلمی در حد - حتی خوب - ندیده ایم.اکثر فیلم ها ضعف شدید " فیلمنامه " ، " کارگردانی " و " بازیگری " دارند. منتظر مطلب کامل باشید. نعمت نعمت

سایه بان

کوچه باغ خاطره ها ی آبادان

سایه بان و دوستان زیر سایه بان  را دوست دارم. این جا ، یک تخت چوبی است که روی آن زیلویی پهن شده است.یک کتری بزرگ دود زده داریم.یک اجاق از آجر های نسوز که سابق به آن می گفتند " آجر لندنی " و هر کس می خواهد جنس آن ها را از نزدیک ببینید یا بیاید این جا که یک فنجان چای در خدمتش باشیم ، یا برود از نزدیک نگاهی به سینما تاج سابق " نفت کنونی " در آبادان بیندازد تا بداند آجر لندنی یعنی چی.شاید جنسش از ساروج باشد. من نمی دانم . دروغ چرا؟ راستش ، بچه که بودیم ، می گفتیم آجر لندنی.

سقف سایه بان هم از " بوریا " ست که  با چند تا " چندل "  آن را سر پا نگه داشته ایم.ستون است دیگر. درست است که به اندازه ی یک کف دست بیشتر نیست ، اما باید محکم نگهش داشت تا از گزند باد و توفان در امان باشد.از گزند باران ، نمی گویم. چون باور دارم که باران ، قشنگ است. باران ، مهربان است. باران ، عشق آفرین است و پاک کننده.

حالا آن هایی که  دوست دارند " رویّه " یا  " هفت سنگ " بازی کنند می توانند بیایند زیر سایه بان. چی؟ از یاد آوری این بازی ها ، یاد دوران کودکی و نوجوانی افتادی و دلت گرفت؟ بازی " اش تی تی " چی؟ بازی " آزاد " را به یاد می آوری دوست خوبم؟ حالا دوست داری اسم یک بازی دیگر را  بیاورم که بیشتر بروی به کوچه باغ خاطره ها؟ اسمش چیست؟ اسمش " گاو ، گوساله ، فنگل ، پنیر"است. یادت آمد؟ کنار لوله های نفت می نشستیم و بازی می کردیم! چه اشکالی دارد که اشکت در آید نازنین؟ دوست داری اشک بریزی؟ بریز.قول می دهم هیچ کس مانع ریختن چند قطره اشکت نمی شود. حتما شنیده ای که مهدی اخوان ثالث گفته است:" ها ! چه خوب آمد به یادت / گریه هم کاری ست".

صبر کن نازنین.هنوز از بازی " اِشکِل کِلی ، هر چی کِلی " نگفته ام که.تو چه می گویی؟ ها؟ می گویی یکی ، یکیِ این بازی ها را برایت تعریف کنم؟ بیا بنشین کنارم عزیز و یک فنجان چای نوش جان کن. بعد برو از بزرگان احمد آباد و سده و جمشید آباد و هر جای آبادان که دوست داری ، بپرس تا به تو بگویند این بازی ها ریشه شان در چیست و از کجا آمده اند. خب؟ حالا بفرما چای .