شب هنگام

زیر آسمانی که نفس می کشیدی

ستاره باران شد

نگاه باران، اما

انتظار را فریاد می کشید

یاد آن بعد از ظهر زمستان

که گلستان را با خود آورد

نجوای دل و آزرم و رفتن

به گوش می رسید

تو شنیدی آیا

همه ی آن ها را

در هنگامه ای که کتاب ها

از دست باران سُر می خورد

به سوی دستانت؟

یادش به خیر!

هوا داشت نفس می کشید

باران ، اما

نفسش به شماره افتاده بود

کاش ، باد عجول خود را در آیینه ببینند!

                                                                              نعمت نعمتی